Karakteristiek elastiek

Het is nog betrekkelijk vroeg en daarom rustig in het café.
De barman, van kindsaf het vak ‘ingegoten’ gekregen, is
bezig met voorbereidingen voor een eventuele massale toeloop.
De gestapelde kopjes en schoteltjes – ja, koekje erbij – worden
weer in de houding gezet, klaar voor snelle actie. Radio Rosita
als achtergrondmuziek bij zijn porseleinstapelerij.
Ik krijg wel een lekker gevoel bij de combinatie van deze geluiden.
Muziek en servies-gekletter, net als het behaaglijk en vertrouwde
thuis.
Mijn man (jawel) is nog wel even bezig achter de bar en ik zit
- dromerig – alweer, achter de koffie en mijn inmiddels onmisbare
laptop.
Kijkend naar de voorbijlopende mensen zie ik Rob aankomen, op
zijn gebruikelijke manier. Snel en rusteloos, maar altijd, hoe warm
ook, met jas. Hij blijkt een hekel te hebben aan de kapper en met
geen duizend paarden krijg je ‘m naar de tandarts. Een wasmachine
kent hij alleen nog uit de tijd dat ie bij pa en ma woonde, een
behoorlijke tijd geleden.
Maar Rob is een lieverd, iemand die nét iets teveel gedacht heeft.
Geen domme jongen, die al blij is met een kort praatje.
Zijn meest opvallende kenmerk, buiten de ietwat morsige aanblik,
is zijn gezicht. Als ik al een vergelijk zou moeten trekken, is het met
post-elastiek. Zelfde structuur, dezelfde kleurschakeringen. Zélfs het
poederlaagje die je ziet op dit soort elastiek is soms aan te treffen.
Vooral ook de rekbaarheid. Een prachtig gezicht!
De kleuren en geuren uit de binnenstad. Een bruin café, vertrouwde
geluiden, koffie en een ochtendpraatje met Rob. De dag is goed
begonnen,ook voor Rob. Zijn lach spreekt boekdelen. Mondhoeken
en wenkbrauwen verenigen zich. Centen zijn weer binnen en zorgen
zijn voor later.
Ik ga door met schrijven en hij gaat door naar een ander praatje.
De binnenstad wordt wakker en daar gaat hij weer.
Getekend elastiek, …….met karakter.